English below
Muziek maken is in mijn ogen het mooiste, leukste en meest zinvolle wat je kan doen. Het is mijn werk, mijn hobby en mijn passie. Maar toch vind ik het in het dagelijks leven lastig er tijd voor te vinden. Drie kinderen, de clubjes en de zwemles, de dokter en de tandarts, speelafspraakjes, studiedagen of ziek op de bank. Lesvoorbereidingen, oudergesprekken, vergaderingen, leerlingenconcerten. Er is altijd wat. Toch weet ik dat al het andere soepeler loopt als ik me iedere dag even volledig focus op musiceren.
Toen ik nog met regelmaat tijd had voor concerten was er altijd wel een panfluit-gerelateerde deadline te halen. Met externe druk van masterclasses, lessen of optredens zorg je er wel voor dat je je uren maakt. Tegenwoordig geef ik vooral Muziek op Schoot lessen en die voorbereidingen zien er heel anders uit. Ze zijn veel breder dan panfluit spelen alleen. Ik beleef er enorm veel plezier aan, begrijp me niet verkeerd. Een schootspel op de Vogelvanger van Mozart en een kinderliedje dat precies past op de canon in D van Pachelbel maken de lessen rijker voor jong en oud. Ondanks dat miste ik de vrijheid die ik ooit had op de panfluit, want daar had ik weinig tijd meer voor.
Inmiddels lukt het me steeds beter om musiceren de waarde toe te kennen die het voor mij daadwerkelijk heeft. Zoals veel mensen zullen herkennen, lukt het pas ergens tijd voor vrij te maken als je het belang er daadwerkelijk van inziet. Ook al zit er niemand concreet op een optreden van mij te wachten, het musiceren werkt persoonlijk zo sterk door dat het onverstandig is het niet in te plannen. Ik merk verschil in mijn humeur, focus en belastbaarheid. Al is het een half uur zelfstudie los van opdrachten en lesvoorbereiding, het maakt verschil. En juist omdat ik niet bang hoef te zijn voor een oordeel is dit stuk van mijn dag puur en alleen voor mijzelf.
Door een toonladder heen bewegen, verschillende trappen opzoeken, de weg terugvinden naar de tonica, per ongeluk op een gekke wending uitkomen en vervolgens terughalen wat je deed en waarom het werkt? Het leukste spel wat ik momenteel spelen kan. Ook fijn is iets uit mijn hoofd te leren en het vervolgens in een andere toonsoort te spelen. Geen bladmuziek, geen externe factoren, alleen mijn geheugen, mijn panfluit en de klank. Het is heerlijk om de wereld even te kunnen vergeten. Het is bovendien veranderlijk van aard en ook dat spreekt me aan. Als ik weer naar ensemblespel wil, dan kan dat. Wil ik met backingtracks gaan werken, dan kan dat omdat ik dat wil.
Als je van je hobby je werk maakt, loop je het gevaar het plezier wat je er ooit aan beleefde te verliezen. Musiceren moet, want er moet brood op de plank. Het is een verademing om terug te zijn bij muziek maken omdat het mag. Het is een herijking van wat en waarom. De waarde zit nu van binnen. Wie weet keert het ooit weer naar buiten. Als de muziek maar klinkt.
Valuation
To me, playing music is the most wonderful, fun and beneficial thing you could ever do. It’s my job, my hobby and my passion. And still, I struggle to make time for it in the hustle and bustle of every-day life. Three children, sports and activities, swimming lessons, doctor’s and dentist’s appointments, playdates, the flu. Lesson prepping, student concerts, teacher meetings, business admin. There’s always something that needs doing. But I know all those things run more smoothly when I turn my focus completely on music even for a little while every day.
In the days I still had time for regular concerts there was always a panflute-related deadline to meet. With the external pressure of masterclasses, lessons or performances you always make sure to put in your study time. These days I mostly teach toddler music lessons and those preparations are very different. It encompasses much more than panflute playing alone. I enjoy creating these lessons immensely, don’t get me wrong. A lap game to Mozart’s Vogelfanger and a children’s song that fits to Pachelbel’s Canon in D are enriching finds that bring joy and laughter to my classroom. Concurrently, I missed the freedom I once had playing the panflute, lost through lack of time.
I am getting better at allotting music the actual value it has in my life, which of course translates to spending more time playing. As many people will recognize, you’re only able to make time for something once you realise its importance. Even though no-one is currently expecting me to perform, playing music has such a profound personal effect that it would be unwise to not play. Even half an hour of non-work-related studying creates a positive difference in my mood, focus and tolerance. Especially because I don’t have to worry about being assessed, this part of my day is solely for my own benefit.
Moving through scales, exploring the different functions, returning to the tonic, accidentally getting lost and being able figure out what happened and why it sounded unexpectedly good? The best game I know right now. It’s also fun to learn a piece by heart and then transpose it to another tonality. No sheet music, no external factors, just my memory, my panflute and sound. It’s amazing to forget the world for a while. I also love the changeability of it all. If I ever want to turn to ensemble playing, I can. If I want to work with backing tracks, fine, let’s.
When your hobby becomes your job, you risk losing the joy it once gave you. Playing music becomes a necessity, because it’s your paycheck. It’s a relief to be back to playing music the way I want to play it. A recalibration of what and why. The value is turned inwards for now. Maybe it will turn outwards again. The music is there, either way.